مسًولیت پذیری اجتماعی در مدیریت بحران ها و بیماری کرونا

مسًولیت پذیری اجتماعی در مدیریت بحران ها و بیماری کرونا

مسًولیت پذیری اجتماعی در مدیریت بحران ها و بیماری کرونا

ایران در میان کشورهای جهان جزء دهمین کشور جهان به لحاظ حادثه خیزی می باشد که در طول تاریخ همواره شاهد بحران های طبیعی به شکل زلزله ، طوفان و سیل و ... بوده است  این موضوعی نیست که مختص یک دوره یا بازه زمانی خاص باشد اما این که چه ساز و کارههایی را باید اتخاذ کرد تا در مواجهه با این بحران ها حداقل آسیب را دید و هزینه ها را کمینه کرد موضوعی است که از دو بعد دولتی و اجتماعی می توان به آن پرداخت. ادراک خطر و مهارتهای مقابله با آنها می تواند به کاهش آسیب ناشی از آنها منجر شود تاب آوری اجتماعی در مدیریت بحرانهای طبیعی جایگاه ویژه ای دارد مادامی که آرایش نهادی جامعه به نحوی باشد که به واسطه آن ظرفیت های مشارکت ، مسًولیت پذیری ، خود کارآمدی ، شبکه های اجتماعی ، حمایت اجتماعی, اعتماد متقابل و انسجام اجتماعی وجود داشته باشد  با وقوع حوادث قهری طبیعت در بسیاری از مواقع نیروی بالقوه همدردی یشریت بالفعل گردیده و موجب ایجاد حس همدلی و همکاری افراد جامعه برای رفع عواقب بوجود آمده در بحران گردیده است.

 حال که شیوع بیماری کرونا زندگی مردم را مختل کرده و بسیاری از افراد ماه ها در منزل مانده اند و کاملاً قابل درک است که مردم می‌خواهند زندگی خود را ادامه دهند، اما باید گفت که ما به حالت عادی قدیمی برنخواهیم گشت، این همه گیری نحوه زندگی ما را تغییر داده و باید مسًولیت پذیری اجتماعی را در برابر کرونا افزایش دهیم.

به گفته برخی کارشناسان حوزه سلامت، مردم باید سعی کنند که در مقابله با ابتلا به کرونا و زندگی جدید با تغییر رفتارها بهترین انتخاب ها را داشته باشند. آنها باید در مورد مکان هایی که می روند یا ملاقات هایی که با سایر افراد دارند، تصمیم گیری کرده و با دقت رفتار کنند، زیرا این موضوع، تصمیم مرگ و زندگی است.

به باور آنان، مردم باید با افزایش احساس مسًولیت پذیری اجتماعی خود از جمله استفاده از ماسک و رعایت فاصله گذاری اجتماعی به زندگی با کرونا روی بیاورند و این را بدانند که در شرایط کنونی و آینده زندگی آنها مانند گذشته روال عادی را نخواهد داشت و همچنان باید محتاطانه به حیات خود ادامه دهند

مدیریت کرونا مستلزم مسئولیت پذیری همه است، هر فردی صرف نظر از جایگاه خود بر مبنای نحوه تعامل دانش، عقاید، انگیزه ها، اولویت ها، فرصتها، شرایط و امکانات، رفتار می کند. در این راستا وجود موانع و تسهیل کننده های رفتار نقش مهمی دارد. برای مثال یک دستفروش علیرغم اطلاع از هشدارها، به خاطر نیاز اقتصادی در همین شرایط کرونایی بیرون می رود و بساط پهن می کند و چه بسا بیمار و باعث انتقال بیماری شود. به عبارتی این فرد دارای یک مانع اقتصادی برای عمل به پروتکل های بهداشتی بوده و انگیزه کسب درآمد در او قوی تر از انگیزه مراقبت از سلامت خود و یا دیگران است.

برای تشویق مردم به  پذیرش مسًولیت اجتماعی خود و انجام رفتار مسئولانه لازم است همه دست اندرکاران مسًولیت های خود را به درستی به جای آورند، زیرا  اهمال کاری هر کدام از این افراد می تواند چرخه تولید و انتشار اخبار و تاثیرگذاری بر مردم را تحت تاثیر قرار دهد.

رعایت بهداشتی فردی، استفاده از ماسک و دستکش، عدم انتشار اخبار غیرموثق، رعایت دستورالعمل ها، خودداری از حضور در اجتماعات و غیره همگی نشان از مسئولیت اجتماعی افراد دارد و ایفای نقش مسوولیت اجتماعی از سوی مردم، کمک موثری برای برون رفت از شرایط بحرانی است و مسوولیت اجتماعی باعث می شود مردم احساس تنهایی نکنند و به ایفای نقش خود برای مبارزه با این بیماری ادامه دهند.

۱۸ آبان ۱۳۹۹ ۱۲:۵۲